Montréal - Rivière-du-Loup

Zaterdag 9 mei

Eens goed en wel vertrokken deze morgen om 7 uur, bleef er al snel niet veel meer over van de heersende hittegolf.  Vanmorgen was het 21° maar de zon kwam er niet echt goed door en de temperatuur zakte en zakte tot er rond de middag nog 9 ° van overbleven en het intussen ook was beginnen regenen.  Dit was  eerlijk gezegd eerder het weer dat we verwacht hadden, maar een beetje warmer was niet slecht geweest.

We reden ook in noordoostelijke richting, nog een reden waarom het kouder en natter werd.  Al kort na Montréal staken we de St Lawrence rivier over en vervolgden onze weg langs de Oostelijke kant via Lewis, Montmagny tot in Rivière du Loup.  Eens Quebec stad voorbij werd de rivier breder en het landschap mooier.

In Montmagny zijn we gestopt om naar de sneeuwganzen te kijken.  Deze vogels strijken hier in het voorjaar en in het najaar met honderdduizenden neer op hun tocht naar en van Alaska.  Het is een prachtig zicht om deze witte vogels zo in groepen te zien en horen.  Het is een gekwetter van jewelste en echt wel heel speciaal.  Normaal moet je een boottocht doen naar een eiland in de buurt, maar er waren er zo veel dat we ze overal langs de oever van de st Laurence zagen..

Verder langs de route 132 door de verschillende aan elkaar geregen dorpjes.  ’t Is in deze buurt lintbebouwing net als bij ons, alleen zijn de grondstukken redelijk wat groter en de huizen aan de rivierkant zijn prachtig.  In Kamouraska – deze Indiaanse naam betekent ‘riet aan de oeverrand’ is de rivier al 10km breed.  Er is een grote moerasachtige strook aan de zijkant, die bij vloed meer onderloopt en waar vooral palingfuiken liggen.

We zijn nog redelijk op tijd in Rivière-du-Loup aangekomen en hadden zodoende nog tijd genoeg om deze stad te verkennen en om inkopen te doen.  Parc des Chutes is wat de naam zegt een park met watervallen, die vooral deze tijd van het jaar bruisen omdat ze gevoed worden door smeltwater.  Daarna zijn we nog doorgereden tot de uiterste punt van de stad waar de veerboot naar Saint Simeon vertrekt.  Deze dienst wordt pas weer hervat einde mei en stopt in oktober.  Dan is de rivier te bevroren of te gevaarlijk om over te steken.  Dat wil dus zeggen dat mensen van de overkant dan via Quebec moeten als ze aan de overkant moeten zijn en dat is enkel toch makkelijk meer dan 200 km en dat tijdens de barre winters hier….

Ons kennende gaan wij niet alleen op reis voor de mooie dingen van de omgeving te zien maar ook om de lekkere dingen van het land te proeven.

Dat is zowel eten als drinken. 

Microbrouwerijen interesseren ons.  Vandaag hebben we 2 plaatselijke biertjes geproefd.  Diable vert een IPA biertje dat hier in Rivière –du-Loup gebrouwen wordt.  Het is 6%, blond en zeer lekker.

Voor vanavond op de kamer hebben we ons Maudite gekocht.  9% en het locale bier van Quebec.  Het is ook gekend als het ‘Duivelsbier’ omdat er een legende aan vast hangt.  Satan roi de l’enfer, vient , remplir nos verres de cette maudite bon bière’

Een groep houthakkers, ver van huis verlangden hartstochtelijk naar hun geliefden, ze sloten een pakt met de duivel om hun op een nacht over en weer naar hun geliefden te brengen in een ‘vliegende kano’.  Ze moesten de duivel echter beloven om niet te vloeken.  Natuurlijk kende de duivel zijn pappenheimers, op de terugweg waren ze zo uitgelaten na hun nachtelijk bezoekje, ze brulden om bier en dit werd begeleid door hun houthakkers jargon waarin ook de nodige ‘krachttermen ‘ zaten.  Dit werd helaas hun einde.  De vliegende kano stortte neer!  Sinds enkele jaren staat deze legende afgebeeld op het etiket van het bier en heeft het naast een lekker smaak ook een leuke legende.