Shediac - Edmondston

Donderdag 14 mei

We hebben geen spoken of geesten gezien deze nacht!  Vanmorgen stond er wel een prachtig ontbijt voor ons klaar.

Het was ook stralend mooi weer, iets anders dan de 3° waarmee we gisteren vertrokken.  De temperatuur steeg tijdens de dag tot 22°.  De koude hebben we nu wel definitief achter ons gelaten.  Hier is al een zachter klimaat.  Stillekesaan beginnen in deze regio de bomen ook een groene schijn te krijgen, het gaat niet lang meer duren of de blaadjes staan open.

We reden dwars door New Brunswick en  overnachten vanavond in Edmondston een stadje op de grens met Quebec en de Amerikaanse staat Maine. De gevolgen van de zware winter hebben we nog wel meegemaakt.  Onderweg was er een weg afgesloten omdat deze overstroomd was.  Er loopt een rivier langs en die was zover buiten zijn oevers getreden door het smeltwater dat de weg overstroomd was.  Een heel stuk moeten omrijden dus.  Verderop was de weg wel vrij, maar er stond water tot aan de rand en we zagen dat de bomen die er stonden normaal niet in het water hoorden te staan.

In Grand Falls zijn grote watervallen midden in de stad, deze waren ook meer dan overvol door het smeltwater.  Hier was het natuurlijk een prachtig zicht, maar het bewijst nogmaals wat de mensen hier allemaal vertellen, het was een heel zware winter dit jaar.  Vanmorgen nog de vrouw van het hotel, zij vertelde ons dat de sneeuw tot op twee derde hoogte tegen de deur lag. Ze kon niet meer buiten.  Gelukkig zat er langs de voordeur wind waardoor de sneeuw weggeblazen werd en kon ze langs daar wel nog buiten.  En in België ligt alles al plat als er een pelleke sneeuw van 1 cm ligt…

Prince Edward Island

Woensdag 13 mei

3 tot 5° dat was de temperatuur die we vandaag hadden op PEI.  Daarbij kwam dan nog een snijdende wind maar het was droog en dat is het voornaamste.  Op een eiland is het weer altijd winderiger en kouder dan op het vaste land en dat merkten we, we waren amper de Confederation brug weer overgestoken om in New Brunswick aan te komen en de temperatuur steeg al met een paar graden.  In de vroege avond was het op onze eindbestemming voor vandaag – Shediac- rond de 15° met nog maar een beetje wind en stralend blauwe hemel.

Vanmorgen vertrokken we in Charlottetown voor een rit over het eiland met de bedoeling zoveel mogelijk te zien.  We hebben een toer gemaakt van ongeveer 200km en hebben ongeveer één derde van het eiland gezien.  De noordkust is precies wel het mooiste deel.  Er zijn veel baaitjes en inhammetjes, schiereilandjes en kreken, vissersdorpjes en andere kleine nederzettingen.  In de lente en de zomer zal alles hier veel kleurrijker zijn, nu is hier nog niet alles onder de sneeuw uit gekomen en is de natuur nog dor.  Sommige kleinere zijwegen die naar de stranden of de kust lopen zijn nog bevroren.  Dit hebben we zelf kunnen vaststellen toen we zo’n weggetje indraaiden en halverwege konden terugkomen omdat het nog volledig ijs was. 

De noordkust is normaal zeer groen en aan deze kust is een groot verhaal verbonden ‘Anna of Green Gables’ van de schrijfster Maud Montgomery.

Het is een wereldberoemd verhaal en heel de regio is hier met Anna of met de schrijfster verbonden.  We bezochte de site waar de verhalen zich afspeelden en nu ga ik binnenkort de boeken toch ook lezen.  Green Gables ligt in het plaatsje Cavendish.

Daar het nog steeds geen toeristisch seizoen is, zijn hier zoals ik al eerder zei niet alle zaken open.  Nergens op onze toer over het eiland hebben we een plaatsje gevonden om iets te eten, dus hebben we overleefd op maple koekjes en Clamato juice.  Natuurlijk is er Tom Horton of Wendy of KFC maar dat slaan we dan ook liever over.  In Shediac hadden we een hotelkamer gereserveerd en we hebben gelijk het hele hotel gekregen.

We zijn de enige hotelgasten hier en de bazin vond het niet nodig om personeel in huis te nemen om op ons te letten.  We zijn dus nu trotse ‘eigenaar-voor-één-nacht’ van Tait House. Het is een Victoriaanse villa uit 1911 met 9 kamers.  Wij hebben de chiqueste gekozen natuurlijk met zelfs een jacuzzi in de slaapkamer…Alle kamers zijn open en we mochten als we wouden ook in andere kamers gaan TV kijken of weet ik veel wat…. Als we daar zin in hadden.  Zo erg gaan we nu niet het beest uithangen, maar we wachten wel in stilte 12 uur af.  Waarom wil de hotelbazin niet zelf hier blijven over nacht?  Spookt het hier ?  Wie weet morgen meer…

Miramichi to Prince Edward Island

Dinsdag 12 mei

Vannacht heeft het veel geregend en vandaag is het ook niet veel droog geweest.  Het was ook koud, tussen de 7° en maximum 10° hadden we.

We volgen ook vandaag weer de kust. Vanuit  Miramichi tot iets voorbij Shediac, daar steken we over naar PEI of volledig Prince Edward Island

Via de Confederation Bridge.  Deze brug is 13 km lang en loopt over de zee.  Spijtig genoeg was het tijdens onze overtocht serieus hard aan ’t regenen en zodoende reden we zo een beetje in het niets, hebben we helemaal niets gezien van de omgeving….Hopelijk is het tenminste droog en helder bij de terugrit. Heen en terug over de brug rijden kost voor een normale personenwagen 50 dollar.  Eenmaal op PEI aangekomen arriveren we in een totaal weer ander deel van Canada. PEI is een aparte provincie van Canada en de enige die geen landgrenzen heeft.  Het eerste plaatsje dat we bezoeken is Victoria, een vissersdorpje dat precies uit een prentjesboek geknipt is.  Ondanks de regen zag  het er kleurrijk  en pittoresk uit.  Hier zagen we ook alweer dat de kreeftenvangst heel belangrijk is.  Onderweg zagen we op zee reeds plaatsen waar heel veel kreeftenfuiken lagen, hier stonden de boten met fuiken ook klaar om te vertrekken.  We reden via de Central Coastal Drive naar Charlottetown.

Onze namiddag was ook snel om en door de regen hebben we de dag afgesloten met een binnenaktiviteit namelijk een bezoek aan de plaatselijke microbrouwerij Gahan en het proeven van hun brouwsels.  Weer echte aanraders van bier geproefd!  Canada is zeer goed bezig op bierbrouw gebied!

De baas van het hotel waar we verblijven is een Nederlander.  Allé was Nederlander, hij is al 33 jaar hier intussen.  Hij vertelde ons dat het dit jaar een extreem zware winter was  met extreem veel sneeuw.   Normaal ligt er 2 tot 2,5 meter sneeuw, dit jaar was het  tot 5 meter.  Volgens hem waren er mensen die hun auto als gestolen hadden opgegeven, en die na de dooi zagen dat deze enkel onder gesneeuwd was en niet gestolen….Misschien hebben we alleen maar een grappige hotelbaas, maar ’t kan ook zijn dat hij alleen een klein beetje overdreef.  Of zou het echt zijn….Kortom de winter was zwaar en hard, iedereen is blij een andere kleur dan wit te zien de laatste dagen.

Morgen hebben we een dagje om over het eiland rond te toeren, maar we weten nu al dat het niet de laatste keer zal zijn dat we hier zijn.  Het is een verborgen juweeltje.  Hier komen weinig toeristen en het is hier mooi en rustig en daar het redelijk dicht bij Europa ligt is het boeiend de geschiedenis van dit eiland te leren kennen aan de hand van de vele historische plaatsen en monumenten.

Gaspé - Miramichi

Maandag 11 mei

Vakantie is genieten en de tijd vergeten.  Dat was wat ons vandaag overkwam.  Na een dagje rondreizen vonden we dat het stillekesaan tijd werd om eens lekker te gaan eten.

Vlakbij het hotel was een restaurant – één van de weinige plaatsen waar er iets te eten viel wat ons eventueel zou aanstaan – toen we binnen kwamen vonden we al dat we er precies niet echt welkom waren.  Ook had men al gepoetst en was de vloer nog nat.  Nochtans was het pas 5 voor 7 en het zou open zijn tot 8 uur.  OK we mochten ons zetten maar toen er iemand langs kwam voor de bestelling op te nemen bleek dat we alleen nog een soep of een sandwich konden bestellen.  Raar het was toch nog maar 7 uur….Bleek dat we intussen een magische tijdsgrens overschreden hadden en het hier in de provincie New Brunswick één uur later is dan in Quebec.  Het was dus vijf voor acht ipv vijf voor zeven!  Natuurlijk waren ze niet zo blij met ons intreden vijf minuten voor sluitingstijd!

Dus maar gauw een alternatief gezocht, het is pizza geworden. Pizza Delight is eigenlijk bijna hetzelfde als Pizza Hut, we kenden de keten nog van vorige bezoeken aan Canada en hunne pizza is best lekker.

Vanmorgen om kwart voor zes was het al licht en de zon scheen al keifel.  Opgestaan, ontbijtje op ons appartement en we vertrokken vanuit Gaspé om na en dag rondreizen aan te komen in Miramichi.

Het eerste deel van de reis ging verder langs de oostkust van het schiereiland Gaspesie.  In Percé  bezochten we de Rocher Percé, een 90 m hoge en 438 m lange monoliet uit roze kalksteen met een 30 m grote rotspoort.  Deze ligt voor de kust in de zee, bij eb kan men er naartoe wandelen, spijtig genoeg was het nog lang geen eb toen wij er aan kwamen, maar het was wel prachtig.  Deze plek is na de Niagara Falls he meest gefotografeerde natuurverschijnsel van Canada.  Blijf de blog volgen en er komt een fotootje tevoorschijn!

We zijn nu de bocht om en rijden weer terug in westelijke richting.  Deze baai heet Baie-des-Chaleurs.  Het klimaat is hier milder dan aan de noordkant en landbouw is hier een belangrijke bron van inkomsten voor de plaatselijke bevolking.

Voorlopig was er nog weinig toe doen op land en veld want het was net alsof iedereen vandaag een dagje vrij had.  Het weer was super en overal aan de huizen waren mensen bezig met de lenteschoonmaak van huis en tuin.  Waarschijnlijk is het één dezer dagen ophaling van groot huisvuil want er stonden halve verhuizen buiten, matrassen, zetels enz… klaar om afgevoerd te worden.  Zakken vol met blad en groen opgestapeld want na de sneeuw blijft er veel over dat weggeveegd moet worden.  Langs de wegen werd sluikstortafval verzameld en de boorden van de weg werden opnieuw verhard want door de snowmobiels is de ondergrond kapot gemaakt.  Huizen kregen een nieuwe isolatielaag of een nieuw dak en de mobielhome wordt klaargemaakt voor vertrek.  Op een bepaalde plaats stond er zelfs een stelling rond de mobielhome om hem te wassen.  Canadees leven zoals het is, dat trok aan ons oog voorbij.  Dat in combinatie met het prachtige landschap liet ons weer een dagje genieten.

Rivière-du-Loup to Gaspé

Zondag 10 mei

Over grote delen van de omgeving werd vandaag redelijk regenachtig weer voorspeld, maar wij hadden geluk, wij reden langs boven langs het slechte weer. ’s Morgens was het een beetje bewolkt met een klein beetje regen onderweg, maar hoe langer de dag duurde hoe beter het weer werd.  In de latere namiddag was er zelfs nog een zonnetje doorgekomen.

Temperatuur was wel maar max. 10° maar dat was al lang goed zo.

We zijn vandaag van Rivière-du-Loup tot Gaspé gereden zo’n 500km.

We vertrokken vanmorgen om 8 uur en hebben over deze rit de hele dag gedaan want onderweg was genoeg te zien.  We rijden de hele route langs de St Lawrence rivier.  Spijtig is wel dat we doordat we zo vroeg in het seizoen hier zijn, er veel dingen nog niet open zijn.  Simpele rustplaatsen onderweg zijn nog gesloten maar ook, musea en andere bezienswaardigheden gaan pas einde mei begin juni weer open.  Hierdoor missen we wel enkele leuke dingen.  Zoals in Rimouski, daar ligt een 90 meter lange zwarte duikboot de ‘Onondaga’ die eigenlijk gesloopt ging worden, maar sinds 2008 ligt hij daar op het droge en kan je hem bezoeken. Was wel leuk geweest, maar deze ging pas weer open vanaf juni.

Op de St Lawrence in de buurt van Rimouski is in 1914 ‘Empress of Ireland’ vergaan.  Het was het zusterschip van de Titanic en had toen het zonk na een aanvaring met een Noors vrachtschip 1000 Ierse immegranten aan boord.  Er is nu een museum met het relaas van het gebeuren en overblijfsels en foto’s.  Had ook interessant geweest als we dat hadden kunnen bezoeken.

Maar zoals gezegd, we hadden een hele boel kilometers af te leggen en er was vanalles te zien onderweg.

De natuur staat hier minimum één maand achter tegenover bij ons.  De bomen zijn nog volledig kaal en je ziet dat de aarde net onder de sneeuw uitkomt.  Het is nog allemaal dor en kleurloos.  Hoe meer we naar het noorden reden, hoe meer restjes van sneeuw we ook zagen.  Eerst was het nog hier en daar in de schaduw of tussen de bomen een kleine plek, maar later werden de plekken groter en dikker.  Op plekken lag nog een pak van 1m sneeuw.  Zoals op de weg die we wilden afslaan om naar een heel mooie vuurtoren te rijden.  Deze weg was nog onbereden vol met sneeuw, dus zijn we maar niet afgedraaid en hebben deze – naar het schijnt – mooie vuurtoren niet kunnen zien…

De rotswanden zijn herschapen in tijdelijke watervallen van smeltwater. Soms bruist het echt de steile hellingen af, is wel mooi.  Langs de weg lagen ook grote brokken ijs en sneeuw die net van de hellingen naar beneden waren gevallen, zoiets wil je niet op je wagen krijgen want dan is er wel schade….

De hele rit was als een natuurfilm waar we doorreden, afwisselende landschappen met aan onze linkerzijde steeds de rivier, baaien met kleine vissersdorpjes, kleurrijke vuurtorens.

Gaspé is een klein stadje op het uiterste punt van het schiereiland Gaspesie.  Veel is hier niet te zien (eigenlijk niks) er zijn 2 restaurants en 1 pub.  Onze hotelkamer is een mini appartementje met gelijkvloers en boven.  Waarvan de mensen hier leven is niet echt duidelijk.  Wat landbouw en visserij en een beetje toerisme in het seizoen, maar dat ze het niet slecht hebben is wel duidelijk.  De huizen zijn best groot en bij vele huizen staat er een grote mobilhome en de snowmobiels zijn ook nog niet definitief op stal gezet voor het seizoen. Zonder kan je hier ook niet in de winter denk ik.